مهدی سحابی با استفاده از چوب، گچ، مقوا و کاغذ با گزینش و چیدمان المانهای بصری تلاشی برای بیان تجربهای ناب و شاعرانه میکند. او از ورای کنار هم چیدن این اجزاء، زندگی چهل تکۀ انسان امروزین را به تصویر میکشد. نوع چیدمان متریال چه در کلاژهای چوبی و چه در کلاژهای کاغذی با استفاده از رنگهای اصلی یادآور ترکیبها در شیوۀ نئوپلاستیسیسم پیت موندریان است و مخاطب را با سطح و رنگ؛ فارغ از هر نوع معنای فرازمینهای مواجه میکند.
