مهدی سحابی در مجموعۀ گلها از بازنمایی صرف، به سمت بیانی انتزاعیتر پیش میرود که در آن امپرسیون ایجاد شده در چشم مبدل به یک نیروی حسی میشود. این حس ایجاد شده، مفاهیم دیگری را نیز با توجه به گل در ذهن متبادر میکند. سحابی حتی در طرح اولیۀ گلها نیز به دنبال بینش فرمالیستی خویش است. زبان او در این مجموعه، بیان روابط خطوط و نشانههاست، نشانههایی که فقط در محور همنشینی و در تضادها و تقابل خط و رنگ است که معنا ایجاد میکنند.
